Mehmet Rauf

Servet-i Fünun döneminin önemli hikâye, roman ve tiyatro yazarlarından biri olan Mehmet Rauf, aynı zamanda gazeteci ve dergicidir. 1875 yılında İstanbul’un Balat semtinde dünyaya gelmiştir. İlköğrenimini Defterdar Mahalle Mektebi’nde tamamlamış, edebiyata olan ilgisi de bu yıllarda belirginleşmeye başlamıştır. Eğitimine Eyüp Rüşdiyesi ve Soğukçeşme Askerî Rüşdiyesi’nde devam eden Rauf, 1894 yılında Bahriye Mektebi’nden teğmen rütbesiyle mezun olmuştur. Askerlikten ayrıldıktan sonra yayıncılık alanına yönelen Mehmet Rauf, 1920 yılında Şule Neşriyat Evi’ni kurmuştur. Hizmet, İkdam, Tanin, Cumhuriyet gibi gazetelerin yanı sıra Servet-i Fünun ve Resimli Ay gibi dergilerde yazıları yayımlanmış, bazı eserleri tefrika edilmiştir. Ayrıca Mehasin, Süs, Gelincik ve Sinema Yıldızı adlı kadın dergilerini çıkararak özellikle kadın sorunlarına dikkat çekmiştir.

Tiyatroya da ilgi duyan yazar, yalnızca eser vermekle kalmamış; Sahne-i Osmaniye ve Darülbedayi gibi kurumlarda da görev almıştır. Çok sayıda eseri yayımlanmış olmakla birlikte, bazı çalışmaları tefrika hâlinde kalmıştır. Mehmet Rauf’un en önemli eseri olan “Eylül” (1899), Türk edebiyatının ilk psikolojik romanı olarak kabul edilmektedir. Yazar, 1926 yılında geçirdiği felçten sonra sağlık sorunları yaşamış, 1928’de geçirdiği ikinci felçle yatağa düşmüştür. 23 Aralık 1931 tarihinde hayatını kaybetmiştir.

Eserleri

Roman: Eylül, Ferda-yı Garam, Karanfil ve Yasemin, Genç Kız Kalbi, Böğürtlen, Son Yıldız, Tuba, Halas, Ceriha, Kan Damlası, Define, Bir Zambak Hikâyesi, Daremdem, Kâbus
Hikâye: İntizar, Son Emel, Bir Aşkın Tarihi, Üç Hikâye, Aşk Kadını, Eski Aşk Geceleri, Gözlerin Aşkı, Âşıkâne, Hanımlar Arasında, Pervaneler Gibi, Kadın İsterse
Şiir: Kazım, Sonbahar
Mensur şiir: Siyah İnciler
Tiyatro: Pembe Köşk, İki Kuvvet, Yağmurdan Doluya, Pençe, Sansar, Cidal